ترنج

پیغامی بر صفحه ظاهر می شود،

جعبه ای سیاه با نوشته هایی سفید.

سفید بر سیاه.

اما آنچه گونه هایم را رنگ می دهد،

سرخ است.

سرخی به رنگ شرم و شادی!

تو با من قهر می کنی چون فکر می کنی تو را درک نمی کنم.

من با تو حرف می زنم چون فکر می کنم تو را می فهمم...

به این می گن تفاهم، نه؟!

- بدو، بدو... حراجش کردم، آتیش زدم به جونم... بدو، بدو.

-چی می فروشی آقا؟!

-داروی خودکوشی با اسانس ایست قلبی. بدو، بدو حراجه... خونه ات آباد شه، آتیش زدم به جونم...

-داروی نظافت نداری؟

-نه خانوم جون، داروی نظافت قدیمی شده، جاش سیلک اپیل بخر. بدو، بدو....داروی ...

1. تماس با ستاره

2. جلسه کتاب

3. هماهنگی سفر کویر

4.  جستجو درباره پازولینی و برتولوچی

5. اولش سخته

6. هنوز زنده ام!

بزرگراههای خلوت تهران،

هرز می روند

وقتی راننده آژانس

با سرعت 70

روی اعصاب من رانندگی می کند!

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند،
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد،
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند.
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است،
از حرکات ناکرده،
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده.
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من.

معنای جاذبه را کسی بهتر می داند که درد پرت شدن از پل مدرس-تخت طاووس را به تن چشیده است.

جاده تاریک و بی عبور،

کورسوی چراغی در بلندای شبح تپه ای دور!

من تنها نیستم!

- تو..

- من؟

- تو چرا...

- من چرا چی؟

- تو چرا نمی خوای...

- من چی رو نمی خوام؟

- آخ، بذار تموم شه حرفم... میشه؟

- ...

- ... هیچی، مهم نبود.

چه خاطراتی... دوست دارم دوباره برم. زود زود زود! 

Yo                fumo                 Nosotros/as          fumamos                             

Tu                fumas                Vosotros/as          fumais

el, ella, usted  fuma                 Ellos/as, ustedes   fuman

Y tu?

Azadeh es mal. Que tal? Bien? Moy bien? Perfecto? Super Perfecto?

Ella es confusia...

چه شبهایی با خوندن غزلهات آروم گرفتم،

چه تصمیمهایی با تفال به دیوانت گرفتم،

چقدر شعرهاتو دوست دارم.

چقدر دوستت دارم.

نامت به یاد باد، حافظ شیرین بیان!

گمشده ام، در زبانی که مرا مفهوم نمی سازد.

GPS تو وسایلتون هست؟!

A bullet in my thought,

An injured feeling,

A misundersood language,

Are all I've got!

I'm rich enough to buy a misery!

دیروز که با حال نزار سرماخورده تو اتوبان یادگار شمال می رفتم کلاس، یک راننده تاکسی موسفید شروع کرد به اذیت کردن، لایی کشیدن و چسباندن ماشینش برای راه گرفتن. چند بار خیلی نزدیک شد. خیلی بی حال بودم. آخرش از راستم سبقت گرفت. بعد از چند دقیقه دیدم یک پسری توی 206 از سمت راستم علامت می دهد که شیشه را پایین بکشم. مثل همیشه اهمیت ندادم. اصرار کرد. شیشه را پایین دادم و با اعصاب خردشده از دست راننده تاکسی بهش توپیدم که "چی می گی؟" با حرص گفت "صبر کن، اگه دوباره پیداش شد، بهش نشون می دم." و تا مسافت 2 ، 3 کیلومتر اسکورتم کرد. مبهوت بودم از این واکنش! راننده دیگر پیدایش نشد. من هم از 206 تشکر کردم و او رفت. رفت، به همین سادگی.

چقدر خوب است... هنوز هستند پسرانی در شهر من که می فهمند، هنوز می فهمند...

دوستی میگه خوشا به حالت که مینیمال می توانی بنویسی! گرچه چندان هم این طور نیست!!

زندگی پست مدرن، زندگی مینیمال است... مینیمالیستی عاشق می شویم، و مینیمالیستی، فارغ. مینیمالیستی زندگی می کنیم، می نویسیم، حتی مینیمال می خوابیم و خواب می بینیم. و درز می گیریم گلایه های "من غریبم مادر جان" را. حتی مینیمال فکر می کنیم. بعضی وقت ها نگاه مینیمال، اندیشیدن در دایره بسته ای می شود که چشم انداز فکری اش محدود به گستره قابل دید چشم بندهای اسبهای مسابقه است. گاه، تمام حسها و حرفهای نگفته تو قالب مینیمال، دود می شوند. گاه، در قالب مینیمال، مینیمال می شویم.

هنوز تو در من زنده ای، 

وقتی با دیدن هر لحظه و هر صحنه عاشقانه نامربوط

حسی از درون تهی می کند مرا...

تو در من هنوز زنده ای.

"آی عشق، چهره سرخت"* گم و پیدا می شود.

* پ.ن. پاره ای از شعر شاملو

می پوسم،

پیش از آنکه چشمانت

بوسیدن چشمانم را از یاد ببرد.

بمان!

حتی به اندازه یک نوشته، یک نامه.

دورتر نرو!

اگرچه نزدیکی ات

به اندازه فرستادن یک پیغام باشد.

از یکی از کارکنان درباره فروشگاه پرسیدیم. فروشگاه، تحت مدیریت کارفر فرانسه فعالیت می کند و همه سیستمهای آن به دوبی وصل است، محصولات هم ایرانی بودند هم خارجی. ساعت کاری 9 صبح تا 12 شب.

بیایید از بالا با حرکت Zoom in به این موضوع نگاه کنیم:

1. ارتفاع 100 متری: خیابانهای شلوغ و بی حرکت، انباشته از خودروهایی که در مسیر رفت یا بازگشت از فروشگاه از جای خود تکان نمی خورند. حرکت مورچه وار، کمی تا قسمتی همراه با بوق و لایی کشی

2. ارتفاع 50 متری: سبقت خودروها از هم در صف منتهی به پارکینگ فروشگاه(!!)، طوری که مامور هدایت خودروها با نشان دادن باتوم، راننده ها را وادار به ماندن در مسیر می کند. آدمهای زیادی که پیاده از چندین خیابان دورتر به سمت فروشگاه می روند.

3. ارتفاع 5 متری: پارکینگ و فروشگاه یک طبقه ای بسیار وسیع، فروشگاه مارکهای مختلفی که هنوز راه اندازی نشده اند، محوطه ای بزرگ با راهنماهای آویخته از سقف که محصولات هر قسمت را مشخص می کند، از شیر مرغ تا جان آدمیزاد.

4. ارتفاع 2 متری: تنوع محصولات زیاد است. قیمتها هم 200، 300 تومان از بیرون ارزان تر است. مردم جوری خرید می کنند که انگار دیگر فرصتی نمانده. آنقدر تنه خوردم که یاد صفهای خرید دوران جنگ افتادم.

5. ارتفاع 1 متری: در قسمت فروش شمع، هیچ کدام از محصولات، در قسمت توضیح داده شده نبود. همه چیز جا به جا شده بود. نظارتی نبود. مسئولی نبود که پس از بازدید مشتریان قفسه ها را مرتب کند. هنوز نیازمند زمان هستیم تا فرهنگ این نوع خرید را جا بیندازیم. می دانید، اگر شمع ساده بزرگ بخواهید باید در قسمت شمعهای روبان دار اکلیلی دنبالش بگردید.

6. کاملا روی زمین: مثل همیشه و همه جا آشغال روی زمین دیده می شد. کنترلی روی خرید اجناس نبود. آزیتا حتی دیده بود کسی چیپسی را از قفسه برداشته، باز کرده و خورده بود!!!

دلم می گیرد... باز چیزی از دنیای مدرن وارد کردیم، بی آنکه فرهنگ آن را بیاموزیم...

پ.ن. خاطرات فروشگاه چادری کوروش بدجوری برام زنده شد.  

خواستم جواب ژولین رو درباره پست قبلم بدم، دیدم بهتره یه کم راجع به این "ته هستی" کلا حرف بزنم. آخه بد جایی نیست!

ته هستی جاییه که همه چیز هست، همه هستن، هر چی بخوای مجازه، هر کاری بکنی، بهت گیر نمی دن. مرزی نیست، حدی نیست. می تونی بخوای! خواستن، آرزو کردن گناه نیست.

دوست داشتی، گیلاستو دستت می گیری میری پیاده روی، لبی تر می کنی.

دوست داشتی، فریااااااااااااااد می زنی که خسته ای.

دوست داشتی، با باد هم آغوش میشی، موهاتو می سپری دستش، تنتو، روحتو. 

دوست داشتی، به زمین و زمان بد و بیراه می گی که چرا "نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک، چو دیوار ایستد در پیش چشمانت."*

بازم بگم از این "ته هستی"؟ اونجا خیلی دور نیست، کافیه عزم رفتن کنی. 

پ.ن.*: قسمتی از شعر "زمستان"، اخوان ثالث

از ته هستی و از طرف دوستی، آهنگ برادر جان داریوش، که شاید 15 ساله دیگه گوش نمی دم، رسید دستم... دوباره گوش دادم. شعرش خوب بود، مخصوصا برای دلهای تنگمون توی این روزها ...

شاید بد نباشه بعضی وقتا به چیزهای باسمه ای نگاهی دوباره کرد...

برادر جان- داریوش

تو مسابقه ای که شنبه موقع دوچرخه سواری با سجاقک دادیم، من بردم، گرچه سنجاقک اول شد. آخه من حالشو بردم... اون نه!

فقط تو می دونی چرا از ستاره های دنباله دار حرف می زنم ... زیر آسمون پر ستاره، وقتی که حتی راه شیری هم دیده میشه، وقتی که میتونی دستتو دراز کنی و یه مشت ستاره بچینی... وقتی هیچ نوری یا چراغی نیست، غیر از خود خود ستاره ها.

بيتوته‌ی کوتاهي‌ست جهان
	در فاصله‌ی گناه و دوزخ

خورشيد
	همچون دشنامي برمي‌آيد

و نسيم
	وسوسه‌يي‌ست نابه‌کار.

پيش از آن که در اشک غرقه شوم
	چيزی بگوی

عشق
	رطوبت ِ چندش‌انگيز ِ پلشتي‌ست

و آسمان
	سرپناهي

تا به خاک بنشيني و
	بر سرنوشت ِ خويش
		گريه ساز کني.

خامُش منشين
	خدا را

از عشق
	چيزی بگوی! پ.ن. هیچ نوشته ای بهتر از این شعر، واگویه حال و هوای این روزهای من و کشورم نیست!

Impatient heart fails to communicate;

Impatient tongue fails to compensate;

But it is the impatient mind which fails to tranquilize the other two.

"دوستت دارم" سوءتفاهمی بیش نیست،

آنگاه که می پنداری رِنجشت از عشقت افزون است. 

روز آخر ابری بود و بارونی. آخرین روز سفر همیشه دلتنگ کننده است، مخصوصا اگه سفر پرخاطره ای بوده باشه. دلم براش تنگ میشه. این شهر روح داره. باروهای بلند کلیساها زیر بارون چه قدر می تونن نوستالژیک باشن! 

پراگ واقعا زیباست!

An extended arm on a pillow,

I reach my hand to touch it.

But it gets far and far away,

Shrinking and slipping into someone else's dream!

(Anonymous)

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

پرشین کارتون
فروغ فرخزاد
احمد شاملو
صادق هدایت
ایران تئاتر
فیلم کوتاه
م.امید
محسن مخملباف
مسعود بهنود
بنیاد گلشیری
ابراهیم نبوی
رادیو زمانه
بی بی سی
روز آن لاین
آرشیو پیوندهای روزانه

آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
آرشيو

داروگ
 توکا نیستانی
 مژده
 مهسان
 شاخه کج
 فریبا دیندار
 میگرن
 کو
 سورنا
 شلم شوربا
 بن بست
 آتیش پاره
 ننه رجب
 زیتا
 عارف جام